
مهاجرت میتواند زندگی یک زوج را از جنبههای مختلف تغییر دهد. خانه، شغل، روابط اجتماعی، شرایط مالی و حتی برنامههای روزمره ممکن است کاملاً متفاوت شوند.
اما گاهی تغییر مهمتری اتفاق میافتد؛ **زن و شوهر احساس میکنند از نظر عاطفی دیگر مثل گذشته به یکدیگر نزدیک نیستند.**
ممکن است هنوز یکدیگر را دوست داشته باشند، اما گفتوگوهایشان کمتر شده باشد، زمان کمتری را با کیفیت در کنار هم بگذرانند یا احساس کنند همسرشان دیگر آنها را مثل گذشته نمیفهمد.
این تجربه در میان زوجهای مهاجر میتواند تحت تأثیر عوامل مختلفی مانند فشارهای اقتصادی، تنهایی، تغییر نقشها، دوری از خانواده و دشواری سازگاری با محیط جدید قرار بگیرد.
یکی از دلایل مهم این است که مهاجرت انرژی روانی زیادی از افراد میگیرد.
پیدا کردن شغل، یادگیری زبان، انجام کارهای اداری، ساختن شبکه اجتماعی جدید و سازگاری با فرهنگ متفاوت میتواند باعث شود بخش زیادی از انرژی فرد صرف «سازگار شدن با زندگی جدید» شود.
در چنین شرایطی ممکن است رابطه زوجین ناخواسته در اولویت دوم قرار بگیرد.
گاهی یکی از زوجین سریعتر با محیط جدید سازگار میشود.
مثلاً ممکن است زودتر وارد بازار کار شود، دوستان جدید پیدا کند و احساس تعلق بیشتری به جامعه جدید داشته باشد.
در مقابل، همسر او ممکن است هنوز با دلتنگی، تنهایی یا احساس بیجایی دستوپنجه نرم کند.
این تفاوت میتواند باعث شود هر دو نفر احساس کنند دیگری آنها را درک نمیکند.
این جمله ممکن است بارها در ذهن یکی از زوجین تکرار شود.
اما گاهی واقعیت این نیست که شخصیت همسر کاملاً تغییر کرده است؛ بلکه **شرایط زندگی تغییر کرده و رفتارهای جدیدی را ایجاد کرده است.**
مهاجرت میتواند افراد را با مسئولیتها، فشارها و انتخابهایی مواجه کند که قبلاً تجربه نکردهاند.
بنابراین بهتر است به جای تمرکز صرف بر اینکه «تو تغییر کردهای»، از خود بپرسیم:
**چه چیزی در زندگی ما تغییر کرده که باعث شده رابطه ما هم تغییر کند؟**
یکی از نشانههای فاصله عاطفی این است که گفتوگوهای زوجین به مسائل روزمره محدود میشود:
«قبض را پرداخت کردی؟»
«بچه را چه کسی میبرد؟»
«امروز سر کار چه شد؟»
«برای فلان کار اداری چه کنیم؟»
اما درباره احساسات، نگرانیها، نیازها و خواستههای عاطفی کمتر صحبت میشود.
به مرور ممکن است زن و شوهر احساس کنند در کنار هم زندگی میکنند، اما ارتباط عاطفی سابق را ندارند.
برای بسیاری از ایرانیان مهاجر، فاصله از خانواده یکی از دشوارترین بخشهای مهاجرت است.
دلتنگی، نگرانی درباره والدین، از دست دادن مناسبتهای خانوادگی و نبودن حمایت نزدیکان میتواند فشار عاطفی ایجاد کند.
گاهی این فشار به شکل ناراحتی، تحریکپذیری یا کاهش انرژی وارد رابطه زوجین میشود.
در چنین شرایطی ممکن است فرد خودش هم متوجه نباشد که بخشی از ناراحتیاش مربوط به تجربه مهاجرت و دوری از خانواده است.
لزوماً نه.
کاهش صمیمیت همیشه به معنای از بین رفتن علاقه نیست.
گاهی زوجین هنوز به یکدیگر علاقه دارند، اما در چرخهای از خستگی، سوءتفاهم، سکوت، اعتراض و عقبنشینی گرفتار شدهاند.
اگر این چرخه برای مدت طولانی ادامه پیدا کند، هر دو نفر ممکن است احساس کنند دیگر راهی برای نزدیک شدن به یکدیگر وجود ندارد.
در زوجدرمانی، هدف فقط این نیست که زوجین یاد بگیرند کمتر دعوا کنند.
یکی از اهداف مهم میتواند شناخت چرخهای باشد که بین آنها شکل گرفته است.
برای مثال:
یکی از زوجین احساس میکند نادیده گرفته شده → بیشتر اعتراض میکند → طرف